Όταν τρέχω χορεύω Μάμπο

Του Κίμωνα Αποστολόπουλου*

Σε πάρα πολλούς Μαραθωνοδρόμους όταν ολοκληρώνουν τον Μαραθώνιο άθλο στη κλασσική διαδρομή , γίνεται πάντα  ένα ερωτημα που τους αφοπλιζει και πιθανώς τους ακυρώνει σαν δρομείς.   Πόσο χρόνο έκανες? Αντίθετα πρέπει να είναι κανείς πολύ μυημενος για να κάνει το σωστό ερώτημα. Πόσους μαραθώνιους δρόμους έχεις τρέξει μέχρι σήμερα; ή  τι συμπαντική ανάγκη ικανοποιείς με την συμμετοχή σου σε αυτόν;

Κίμωνας Αποστολόπουλος Γιώργος Αντύπας

Έτσι ζούμε μια νέας μορφής μπουλινγκ κατά της πλειοψηφίας των δρόμεων , αυτή του χρόνου και των επιδοσεων, ,που είναι αποδεκτή πλέον από την προτεσταντικη κοινωνία του αποτελέσματος που κυριαρχεί στον πολιτισμό μας και η οποία με την σειρά της μας φέρνει όλο και ποιο κοντά στην άγρια φύση ,δηλαδή στον αθλητικό Δαρβινισμο. Πράγματι στους μαραθώνιους υπάρχουν πολλοι δρομείς που έχουν  μεγάλο πλεόνασμα θετικότητα και κανουν εξαιρετικούς χρόνους, ευτυχώς δεν είναι όμως η πλειοψηφία.

Οι περισσότεροι δρομείς ακολουθούν πίσω προς το τέλος και αυτό είναι και το ελπιδοφόρο. Το πως τρέχεις αργά ή γρήγορα ασφαλώς και σου τροποποιεί την δομή του σώματος όπως και την εστίαση της προσοχής σου στον αγώνα. Όμως  η τεχνική διαχείρισης του χρόνου για συνεχώς καλυτερες επιδόσεις δεν αντιπροσωπεύει καμιά πολιτιστική πρόοδο. Μάλλον πρόκειται για οπισθοδρόμηση. Το γρηγορότερο τρέξιμο είναι ευρέως διαδεδομενο στα άγρια ζώα. Είναι μια τεχνική απαραιτητη για την επιβίωση στην ζούγκλα όχι όμως στην ανθρωπινή κοινωνία.

Κάθε ζώο ακόμα και αν τρωει η όταν συνουσιάζεται πρέπει να κρατά τους αντιπάλους μακρυά από την λεία του για να μην φαγωθεί την ώρα που τρώει,  να επιτηρεί τα μικρά του και να μην χάσει το σεξουαλικο ταίρι του. Έτσι , όμως το ζώο δεν μπορεί να βυθιστεί σε θεωρησιακη κατασταση , το ίδιο συμβαίνει και στον γρήγορο δρομέα όταν και αυτός δεν μπορεί γιατί δεν έχει τον ελεύθερο χρόνο να βυθιστεί ανάλογα στις διαδρομές μεγάλων αποστάσεων. Οι έννοιες του ευ αγωνίζεσαι και το νους υγιής εν σώματι υγιή , παρακαταθήκες του αρχαιοελληνικου πνεύματος, όλο και περισσότερο υποχωρουν μπροστα στην κοινωνία του μπορω να το κάνω.

Η κοινωνία του μπορώ στερείται  το ευ και το νους υγιής. Στοιχεία της είναι ο ανταγωνισμός χωρίς ευγενή άμιλλα . Αποτελεσμα  η διάλυση του παναρχαιου δεσμού του σώματος με το πνεύμα,  έτσι το σώμα ανεξαρτοποιειται και αυτονομείται,  γίνεται επιρρεπες σε αναβολικές ουσίες για την επίτευξη μεγάλων επιδοσεων.

Ο πολιτισμός όμως για να καλλιεργηθεί χρειάζεται ένα περιβάλλον βαθιάς εστίασης στον οποίο απουσιάζει ο παράγων ταχύτητα ενώ αντίθετα επικρατεί ο παράγων βραδύτητα και η σχέση με τον άλλον σαν άθλημα αλήθειας. Γιατί η βραδύτητα είναι αυτή που δημιουργεί μνήμη, απαραίτητο στοιχειο του σύμπαντος για να εξελιχθεί. Τότε οταν έχει τον χρόνο φίλο σου και όχι αντίπαλο , η μαραθώνια διαδρομή γίνεται «ένα ονειρικό πουλί που κλωσσαει το αβγό της εμπειρίας». Αντίθετα το τρέξιμο για το τρέξιμο δεν παράγει κάτι νέο απλώς επιταχύνει το ήδη υπάρχον. Έτσι ούτε κλωθουμε ούτε υφαινουμε στον αργαλιο της ιστορίας. Σε αυτόν το αργαλιο , δεν έχει θέση το υπερδραστηριο εγώ ,που εκδηλώνεται έντονα στον γρήγορο δρομέα αλλά έχει θέσει μόνο ο βραδυς δρομέας που πλήττει τρέχοντας αργά .

Έτσι οταν πληττω με το βάδισμα,  για να εξελιχθω ,δεν αναζητω άλλη δραστηριότητα , επιννοω  μια καινούργια κίνηση , το τρέξιμο. Το τρέξιμο δεν είναι νέος τρόπος βαδισματος αλλά απλώς γρήγορο βάδισμα.  Οταν πλήττω με το τρέξιμο , δεν τρέχω ποιο γρήγορα , απλώς περνάω στο τρέξιμο – χορός.

Σε σύγκριση με τα γραμμικα συναισθήματα που νιώθεις στο γρήγορο τρέξιμο,   το τρέξιμο -χορός  με τις περιτεχνες κινήσεις του , εκδηλώνεται με την μορφή του τέλειου και ωραίου,  αφθαρτα,  αναλλοίωτα στοιχεία και ταυτόχρονα απροσητα στον δρομέα , τα φτάνεις και τα χανεις.

Σε αυτά μπορω να δω την οσμή των πραγμάτων,  να τις οπτικοποιησω ,  να βγω από το εγώ και χορεύοντας να βυθιστω σε αυτό που με υπερβαίνει . Το τοπίο χορεύει μέσα μου Μάμπο και εγώ είμαι ο συνοδός του σε αυτόν το χορο.

Το τρέξιμο σαν χορος είναι πράξη έκφρασης και διορθωτικος φακός στον χαρακτήρα του ανθρώπου για να ξεφυγουμε από την σημερινή οικονομική βαρβαρότητα.

*Ο Κίμωνας Αποστολόπουλος είναι οικονομολόγος, πρώην Διευθυντής της Τράπεζας Πειραιώς και συνεργάτης του salos.gr