Ω Δ Η στον Γιώργο Αντύπα!

Χρήστος Μοσχονάς_salos.gr
Του Χρήστου Μοσχονά*
Είναι γνωστές οι λαϊκές φράσεις, «πες κάτι, πού ξέρεις»  και «μη λες τίποτα, γιατί μπορεί και να γίνει». Ο Γιώργος βγήκε πριν από τον Φοίβο στο κουρμπέτι. Θα μπορούσε να ήταν δάσκαλός του ή μέντοράς του. Η διαφορά ηλικίας ήταν εμφανής, με την αλληλοεκτίμηση και τον σεβασμό  να περισσεύουν. Σε αυτό το κοπιαστικό σπορ του τζόκινγκ αν δεν χωρέσει η κοινωνία της συμμετοχής και των σχέσεων, αν δηλαδή το ατομικό δεν γίνει ομαδικό, ο κίνδυνος κορεσμού ελλοχεύει. Η χαλαρή διάθεση και το καλοπροαίρετο πείραγμα την ώρα που καταπίνονται  τα χιλιόμετρα, βοηθούν στο να παραμένει αμείωτο το ενδιαφέρον και σθεναρή η θέληση.  Είναι οι δεύτερες ανάσες. Η ανάκαρα που λέμε.
-Άντε Γιώργη, όταν με το καλό φύγεις θα σου κάνουμε τον Αντύπειο δρόμο του έλεγε ο Φοίβος και αυτός έφτυνε τον κόρφο του.
Αλήθεια τι εστί Γιώργος; Ο Αντύπας ήταν ένας απλός άνθρωπος του μόχθου και της καθημερινότητας. Άλλος ένας μαχητής της ζωής που την κάθε μάχη την έδινε στον στίβο του ανταγωνισμού, της αγοράς και του πεζοδρομίου. Συνεπώς και σύμφωνα με όλα όσα αποδέχονται οι επαΐοντες, τελείωσε το μεγάλο σχολείο της ζωής. Όχι δεν ήταν πανεπιστημιακός, μήτε του χώρου του ευρύτερου δημοσίου, μηδέ του τομέα της περιφερειακής ή τοπικής αυτοδιοίκησης. Πολύ πιότερο, ούτε του κλάδου της δικαιοσύνης, μα και ακόμα περισσότερο, ουδέ πολιτικός καν. Έτσι, εκεί ζυμώθηκε και πλάστηκε χειροποίητος. Δεν υπήρξε δεύτερο καλούπι του. Ο αγώνας για επιβίωση σε αυτές τις συνθήκες, σκληρός, συνεχής και μαραθώνιος. Μέσα απ’ αυτόν έμαθε να αγαπά και να φροντίζει τη ζωή. Από δαύτη κράτησε μόνο τις ομορφιές, τις ανασαιμιές και τις ευωδιές της. Σαν τον καλό δάσκαλο τις μετέδωσε σε όλους όσους είχαν την τύχη να συναναστραφούν μαζί του. Με υπομονή, επιμονή και άπλετη καλοσυνάτη ευγένεια. Πώς ήταν δυνατόν άλλωστε να γίνει διαφορετικά; Στο χώρο που έδωκε για χρόνια τις μάχες του αν δεν ήσουν απλά ανθρώπινος και πραγματικός, δεν είχες τύχη και θέση.
Μια από αυτές ήταν η άσκηση. Ίσως τη συνάντησε μεγάλος και για την χορτάσει την αγάπησε και τον αγάπησε. Την διδάχτηκε και την δίδαξε. Κάθε του βήμα διαδρομή και κάθε χνάρι δρόμος και όσα στο χτες του έζησε στο αύριο του μιλούσαν. Πάνω σε μια προσπάθειά του μετά από χρόνια, ένοιωσε το πρώτο γνέψιμο του τέλους που το αποδέχτηκε ήρεμος. Έτσι ο θάνατος που ήλθε πολύ σύντομα, έμοιαζε σαν να μην το θέλησε να κλωτσήσει το τενεκεδάκι να το πάει λίγο πιο πέρα ακόμα.
Και να, τώρα που ο Γιώργης είναι ουρανοπολίτης πια, ήρθε μια τρελή παρέα με μπροστάρηδες μέλη της λέσχης δρομέων και περιπατητών «ΦΑΕΘΩΝ» που με την ευγενή χορηγία και συμμετοχή του ΠΕΑΚ και του ΟΛΠΑ, διοργάνωσε την πρώτη επίσημη εκδήλωση τιμής, στη μνήμη του. Να αποδείξει ότι οι πραγματικοί φίλοι παραμένουν και τιμούν. «Αντύπα Δρόμος» την ονόμασαν και κάτω από αυτή για ακόμα μια φορά το αθλητικό δυναμικό της Πάτρας, ενώθηκε. Δεν έλειψε κανένας. Τουλάχιστον ο πολύς κόσμος το έκανε να φανεί έτσι. Γι’ αυτό ένα ήρεμο ανθρώπινο ποτάμι χθες, έφτασε τα βήματά του ως εκεί που πήγαινε και αυτός τα δικά του. Ποιος ξέρει ίσως και στο αύριο και στο πάντα.
Καλές ανάσες Γιώργο!
* Ο Χρήστος Μοσχονάς είναι Καθηγητής φυσικής αγωγής – Πτυχιούχος Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής του Αριστοτελείου  Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.