ΦΩΤΟ – Αστικοί μύθοι, στοιχειά, φαντάσματα και άλλα… παράδοξα στην Πάτρα!

Έχει η Πάτρα στοιχειωμένα σπίτια και κτίρια;  Η Πάτρα έχει αστικούς μύθους που γράφτηκαν σαν παραμύθια και διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα.

Πολλοί ακόμα και σήμερα μιλούν γι’ αυτούς, ενώ κάποιοι τους… «εμπλουτίζουν» 

Με πηγή, κυρίως, το βιβλίο του Νίκου Γ. Πολίτη, δείτε κάποιους από τους πιο γνωστούς αστικούς μύθους της Πάτρας… Υπάρχουν κάποιοι που ίσως να μην ξέρατε;

ΣΤΟ ΣΑΝΑΤΟΡΙΟ

Στο παλιό Σανατόριο στην Ζάστοβα στην Πάτρα ο χρόνος έχει αφήσει τα σημάδια του…
Οι τοίχοι στο εσωτερικό του «μαρτυρούν» τις φήμες για τελετουργίες σατανιστών. Ονόματα δίπλα από πεντάλφα, χαραγμένα σύμβολα και ήχοι που τους ακούς στο απόλυτο σκοτάδι.
Οι παλιότεροι κάνουν λόγο για φαντάσματα, πνεύματα ανήσυχα άρρωστων που υπέφεραν και δεν κατάφεραν να βρουν τη γαλήνη. Αν περπατήσετε μέσα στα ερείπια του παλιού σανατορίου θα νιώσετε την παγωμένη ατμόσφαιρα.

Η ΠΑΤΡΙΝΕΛΑ

Είναι στη λαϊκή παράδοση το στοιχειό των Πατρών. Αποτελείται από τμήματα δύο αγαλμάτων, ο κορμός και το κεφάλι, ακρωτηριασμένου γενειοφόρου αντρός εντοιχισμένο σε κοίλωμα του κάστρου της Πάτρας. Παλιότερα ήταν ορατό από όλη την πόλη και στη λαϊκή παράδοση έπαιρνε μορφή γυναίκας και προστάτευε την πόλη. Το άγαλμα βρίσκεται ακόμα και σήμερα στο νότιο τείχος του κάστρου αλλά δεν είναι πλέον ορατό όπως παλαιότερα λόγω δημοτικών κτιρίων που έχουν κτιστεί μπροστά του. Δ

Δείτε ΕΔΩ τι λέει η λαϊκή παράδοση για την Πατρινέλα

Η Πέτρα του Κριτή!

Τα παρακάτω «φαντάσματα» και οι μύθοι προέρχονται από τις «Παραδόσεις του Νικόλαου Πολίτη» και σχετίζονται με την περιοχή της Πάτρας!
Όπως αναφέρεται στο βιβλίο: «Απ” όξω από την πόρτα της εκκλησιάς του Αϊ-Γιαννιού (πλησίον Ελ. Βενιζέλου σήμερα) είναι μία πέτρα, που όταν την τρίψεις μ” άλλη πέτρα βρωμά σαν θειάφι. Αυτή είναι η πέτρα που καθόταν ο κριτής όταν καταδίκασε τον Άγιο Αντρέα να σταυρωθεί, και από τότε έχει αυτήν την άσχημη μυρουδιά.»

Το στοιχειό της Οβρυάς
Σύμφωνα με τον μύθο στην περιοχή Οβρυά στην Πάτρα, υπάρχει ένα στοιχειό που μουγκρίζει!
«Σε μια συκιά, φαίνεται πως κάποιος εκάρφωσε ένα στοιχειό από άλλο μέρος, και τούτο είναι το στοιχειό της Οβρυάς. Εφανερωνότανε σα βόιδι, και το ακούγανε οι ανθρώποι που εμούγκριζε, αλλά δεν εβάρηγε. Το στοιχειό αυτό εχάθη τώρα» γράφει ο Νίκος Πολίτης

Της Μανωλιάς το Λαγκάδι

Η Μανωλιά είναι γυναίκα με μακριά μαλλιά και κάθεται και χτενίζεται με χρυσό χτένι απάνου στη βρύση, που είναι κει που αρχίζει το λαγκάδι, λίγο παρακάτου, στου Μουσταφά εφέντη τη βρύση. Αν πάει κανείς το καταμεσήμερο ή τα μεσάνυχτα να πάρει νερό, τον βαρεί, και ή πεθαίνει ή τραβάει μακριά αρρώστια.
Ένας μιά φορά θέλησε να την ιδεί, και για τούτο επήρε μαζί του έναν ζούδιαρη, που την έβλεπε. Αφού εζύγωσαν κοντά, του λέει ο ζούδιαρης να πάει μπροστά εκείνος, γιατί άμα τον έβλεπε τον ζούδιαρη η Λάμια θα έφευγε. Και εκείνος επήγε μπροστά και ετήραγε στη βρύση και δεν έβλεπε τίποτα. Τότε ο ζούδιαρης έβαλε το χέρι του απάνου του, και αμέσως είδε μια ωραία γυναίκα απάνου στη βρύση, που εχτένιζε τα μαλλιά της, που ήσαν μακριά και ξανθά.
Η Μανωλιά γίνεται και ζαγάρι (σκυλί) και τέντα. Μια φορά, επί Τουρκίας ακόμη, ο γέρο-Στάθης ο Οβριαΐτης και ο γέρο-Ρίτζης ήταν δραγάτες (αγροφύλακες) εις εκείνον τον τόπο.
Ένα απόγιομα είδανε ένα καράβι στην ακροθαλασσιά και εκίνησαν να πάνε να ιδούνε μην είναι κοντραμπάντο (λαθρεμπορικό), για να τσιμπήσουν τίποτα. Στο δρόμο απαντήσανε ένα ζαγάρι, στης Μανωλιάς το λαγκάδι μέσα, εκεί που πέρναγε ο δρόμος και τους έκοβε τη στράτα, χωρίς να τους βαβίζει (γαυγίζει). Εκείνοι το νοήσανε πως ήτανε το στοιχειό, και δεν εμιλήσανε, αλλά ετράβηξαν το κουμπούρι με ζερβί χέρι και εχάθη το ζαγάρι.
Αφού επήγανε παρακάτου και επερνάγανε πάλι μες στο λαγκάδι, ακούσανε αποπάνω από το κεφάλι τους παπ, παπ, παπ! Όπως κάνει η τέντα, όταν είναι τεντωμένη και τη φυσάει ο αγέρας και ετηράξανε και είδανε αληθινά μια τέντα από πάνω τους. Και τότε έκαναν το σταυρό τους και εχάθηκε η τέντα, και εγυρίσανε πίσω.
Το στοιχειό τούτο έχει κάμποσο καιρό που εχάθη και δεν βαρεί πλιά. Και ο κόσμος πηγαίνει άφοβα στη βρύση του Μουσταφά εφέντη και παίρνει νερό.

Η Παναγιά και το Δρέπανο του Ρίου

Εκεί που είναι τώρα το Δρέπανο, ήταν αραγμένο μία φορά ένα καράβι. Επήγε μια γριούλα (η Παναγιά) στον καραβοκύρη και του εζήτησε να την περάσει εις την αντίπερα στεριά, στην Ρούμελη. Εκείνος όμως δεν την εγνώρισε και δεν εδέχτηκε. Τότε η Παναγιά πήρε στην ποδιά της άμμο και χαλίκια, τα έριχνε στη θάλασσα και έφτιανε δρόμο.
Και θα έφτανε ως την αντίπερα ακρογιαλιά, αν δεν έτρεχε ο καραβοκύρης που είδε το θάμα κι ετρόμαξε, να την παρακαλέσει με δάκρυα και μετάνοιες, να έμπει στο καράβι του να την περάσει.


Τις πέτρες που έμειναν στην ποδιά της, πριν ανέβει στο καράβι τις πέταξε όλες μαζί στη θάλασσα. Στο σημείο εκείνο σχηματίστηκε ένα αλώνι με διάμετρο περίπου είκοσι μέτρων. Ο δρόμος, πλάτους περίπου 5 μέτρων εκτείνεται σε 200 μέτρα μέσα στη θάλασσα και σχηματίζει ένα δράπανο με κλίση προς το Ρίον.
Αυτή η ξέρα που έχει σχηματιστεί είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος της ορατή όταν η θάλασσα είναι κατεβασμένη και μπορεί κανείς να την περπατήσει με καλό καιρό μέχρι το τέλος της. Έτσι πήρε σύμφωνα με τους ντόπιους και το όνομά του το χωριό Δρέπανο.

Το στοιχειό του Σαραβαλίου
Σύμφωνα με τον μύθο… «Επαρουσιαζότανε σα σκυλί και σα φωτιά, και εκαθότανε σ’ ένα μεγάλο δέντρο απ’ όξω από το χωριό.

Πολλές φορές εβλέπανε οι άνθρωποι τη νύχτα απάνου στο δέντρο φωτιά, ή ακούγανε βαύισμα σκυλιού, χωρίς να το βλέπουν. Το στοιχειό αυτό εχάθη, γιατί έπεσε προ καιρού αστροπελέκι απάνου στο δέντρο και το έκαψε, και φαίνεται ως τα σήμερα ξερό το δέντρο…»

 

 

Η οργή του θεού στην Καλλιθέα…

«Ένα συμπεθεριό περνούσε μια φορά πέρα από τον Γαϊδουρόκαμπο (Καλλιθέα, Καλλιθεόκαμπο σήμερα), μισή ώρα μακριά από τη Πάτρα.
Εκεί που στρίβει ο δρόμος εις το βάθος της ρεματιάς, ο κουμπάρος εβίασε τη νύφη. Οργίσθη ο Θεός και τους ελίθωσε όλους, και τον κουμπάρο και την κουμπάρα, και το συμπεθεριό και τους γύφτους ακόμη που έπαιζαν τα όργανα.
Από τότε τη θέση εκείνη τη λεν Κουμπάρες και φαίνονται λιθωμένοι ο κουμπάρος με τη νύφη, και σ’ άλλο μέρος όλο το συμπεθεριό και παραπέρα ο γύφτος με το ταβούλι του» διαβάζουμε και ανατριχιάζουμε στην ιδέα!

Νερομάνα

Η Νερομάνα (Κρήνη) με τα δύο αδέρφια… Κάποτε χάθηκε ένας νεαρός και έκτοτε τον ψάχνει ο αδερφός του (ακόμα και μεταθάνατον) φωνάζοντας τις νύχτες το όνομά του.