Υπουργός-ελικόπτερο

της Μαργαρίτας Γερούκη*

Όχι, το θέμα μας δεν είναι πρωτοκλασάτος υπουργός της κυβέρνησης που επιδεικνύει αδυναμία στο συγκεκριμένο μέσο μεταφοράς, αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο!

Στο χώρο της συμβουλευτικής γονέων ο όρος γονιός-ελικόπτερο ή γονεϊκή κηδεμονία-ελικόπτερο (helicopter parenting) χρησιμοποιείται για να περιγράψει εκείνους από τους γονείς που αναλαμβάνουν ευθύνες και καθήκοντα τα οποία, στην ουσία, θα έπρεπε να αναλάβουν τα ίδια τα παιδιά τους. Για να αναφέρω δύο παραδείγματα από την προσωπική μου εμπειρία, μπορεί να επικοινωνούν με τους καθηγητές και τις καθηγήτριες του Λυκείου για να διαμαρτυρηθούν για τους βαθμούς του γιού τους ή με το Διευθυντή του δημοτικού σχολείου για το τμήμα που ανέλαβε η νεαρή αναπληρώτρια, κόρη τους!

Στη χώρα μας όμως και με την παρούσα κυβέρνηση, εξετάζοντας το νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αντιλαμβανόμαστε ότι η κηδεμονία-ελικόπτερο δεν είναι μια τακτική που αφορά μόνο  μερίδα οικογενειών. Παράλληλα αποτελεί βασική θέση, επιλογή και προσέγγιση του ίδιου του Υπουργού Παιδείας.

Το Υπουργείο Παιδείας λοιπόν, προτείνει, με το πρόσφατο νομοσχέδιο, μέτρα και διατάξεις που συνιστούν, σύμφωνα με τον κ. Γαβρόγλου, ολοκληρωμένες θεσμικές παρεμβάσεις για την οργάνωση των ΑΕΙ της χώρας. Δεν είναι στόχος του παρόντος κειμένου η ενδελεχής εξέταση των προτάσεων του κ. Υπουργού, αλλά η ανάδειξη «του πνεύματος του νομοθέτη», καθώς οι παρεμβάσεις αυτές στην πλειονότητά τους, είτε ενισχύουν τη γραφειοκρατία και τον ασφυκτικό έλεγχο της κεντρικής εξουσίας, όπως για παράδειγμα η έγκριση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων σε κεντρικό επίπεδο, είτε δημιουργούν συνθήκες αδυναμίας πρωτοβουλιών και γενικά παραίτησης, όπως όταν για την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου σε συμβάντα, ποινικά κολάσιμα κάτω από άλλες συνθήκες, θα πρέπει να πάρει απόφαση ένα δυσκίνητο και ακριβοθώρητο πρυτανικό συμβούλιο.

Αν το νομοσχέδιο, σύμφωνα πάλι με δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας, αντανακλά την εμπιστοσύνη της πολιτείας στην ακαδημαϊκή κοινότητα, τότε, ως άλλος κηδεμόνας-ελικόπτερο, ο κ. Γαβρόγλου δε φαίνεται να δείχνει ούτε την ελάχιστη εκτίμηση στην κρίση της. Αντιθέτως, διεκδικεί για τον ίδιο και τους συμβούλους του το δικαίωμα όλων, ουσιαστικά, των σημαντικών αποφάσεων.

Όσο αφορά τα παιδιά, αυξημένο άγχος, έλλειψη αυτοεκτίμησης, μειωμένη ικανότητα να αντεπεξέρχονται στις δυσκολίες, δυσκολίες σε δεξιότητες απαραίτητες για την κοινωνική ζωή και την προσωπική ανάπτυξη, αλλά και μια αίσθηση ότι έχουν μόνο δικαιώματα, είναι τα αρνητικά που καταγράφονται στη βιβλιογραφία, ως αποτέλεσμα της κηδεμονίας-ελικόπτερο. Σε όρους της παρούσας αναλογίας, με την εφαρμογή του νομοσχεδίου δημιουργούνται προϋποθέσεις, αντίστοιχα, για ακαδημαϊκά ιδρύματα εσωστρεφή, εξαρτημένα από πολιτικές σκοπιμότητες και πολιτικούς καιροσκόπους, αδιάφορα και αδύναμα να ανταγωνιστούν στη διεθνή αρένα,  όπου το «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα» θα αντιπροσωπεύεται από μια ελάχιστη, αριθμητικά, ομάδα ασυγκράτητων μπαχαλάκηδων.

Ο κ. Γαβρόγλου οραματίζεται και σχεδιάζει ένα υπουργείο πατερούλη και μια οπισθοδρομική εκπαίδευση. Κανένα από τα επιτυχημένα ακαδημαϊκά ιδρύματα του εξωτερικού δε λειτουργεί με τον τρόπο και τις συνθήκες που προσπαθεί να επιβάλλει με το νομοσχέδιό του. Αλλά μάλλον αυτό δεν ενδιαφέρει τους κυβερνώντες!

*Η Μαργαρίτα Γερούκη είναι Σχολική Σύμβουλος, υπεύθυνη του Τομέας Παιδείας στο ΠΟΤΑΜΙ.