Το κόμμα μου, η βάρκα μου…

Της Τάνιας Μέριανου*

Πέρυσι σαν σήμερα είχα γράψει:
Λοιπόν, αγαπάω ένα (μικρό) κόμμα. Αυτό το κόμμα μου ενεργοποίησε την (κοιμισμένη για αιώνες) πολιτική σκέψη, και με ενεργοποίησε να θέλω να κάνω κάτι, το τίποτα, να αλλάξω τα πράγματα προς το (δικό μου) καλύτερο. Αυτό το μικρο κόμμα καμιά σχέση δεν είχε με το μεγάλο παραδοσιακό κόμμα των γονιών μου, του πατρικού μου σπιτιού, του κόσμου των μεγάλων που μπαινόβγαινε και κάπνιζε και μίλαγε μέχρι το πρωί, κι εγώ ντρεπόμουν να πάω στη κουζίνα..

Να γεννιέσαι λοιπόν σ’ ένα κόμμα, να μεγαλώνεις μέσα σ’ αυτό, σε μια ηθελημένη νάρκωση, γιατί δεν σε αφορά και να ξυπνάς μ’ ένα άλλο μικρο κόμμα, που έλεγε αυτά που σκεφτόσουν σιγανά.. Κι αυτό το μικρο κόμμα να βολοδέρνει σ’ έναν ωκεανό, και να ψάχνει λιμάνι.. Και να βλέπει έναν φάρο και να μην ξέρει να τον διαβάζει.. Μπορεί να είναι και ξέρα.. Και πως θ αράξει εκεί..; Και να μην ξέρεις τι έχει στο μυαλό του ο καπετάνιος και να λες δυνατά «αυτός ξέρει», και θυμάσαι ότι το πιο βασικό μάθημα ιστιοπλοΐας ήταν να ακούς πάντα αυτόν που έχει οριστεί καπετάνιος, αλλιώς μπάχαλο.. (Αλλά εσύ είσαι στην στεριά και προσπαθείς τα copy paste που ‘μαθες να τα προσαρμόσεις…). 

Ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως μιλώ για Το Ποτάμι…ο συνοδοιπόρος το έχει ζήσει…το ζει… Ποτάμι σκέψεων, Ποτάμι ζωής, Ποτάμι λογικής…

*Η Τάνια Μέριανου είναι πολιτικός μηχανικός και στέλεχος του Ποταμιού