Το αποχαιρετιστήριο του Νίκου Μουντάκη στον 38χρονο Παναγιώτη που έπασχε από νοητική στέρηση και συγκίνησε τους πάντες

Του Ηλία Κυριακόπουλου
Ο Νίκος Μουντάκης δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι γνωστός τόσο για τη δημοσιογραφική του δουλειά, όσο και για τις επιτυχίες του σε κάθε επαγγελματικό του βήμα. Από τον Ιανουάριο του 2016 είναι Γενικός Διευθυντής στο Ίδρυμα «Άγιοι Ανάργυροι»,  που φιλοξενεί 52 άτομα με βαριά νοητική υστέρηση, εγκεφαλική παράλυση και αυτισμό και έχει 40 άτομα προσωπικό.
Πριν λίγες ημέρες, δυστυχώς ένα από τα παιδιά του ιδρύματος έφυγε από τη ζωή. Το κείμενο που έγραψε ο Νίκος Μουντάκης προς τιμή του Παναγιώτη, συγκίνησε τους πάντες. Αξίζει να το διαβάσετε:
«Ένα από τα πιο αγαπημένα μας παιδιά στο ίδρυμα «Οι Άγιοι Ανάργυροι» που έχω την τιμή να διευθύνω, έφυγε μόλις από την ζωή σε ηλικία 38 ετών.Ένα παιδί από αυτά που λάτρευα, που το είχα σαν παιδί μου, που κάναμε τα πάντα για να ζήσει, ένα παιδί που παρά την νοητική του υστέρηση, στα μάτια του έβλεπες την λαχτάρα για την ζωή, για να ζήσει.Ένα παιδί που κάθε φορά που έμπαινα μέσα εκεί που ήταν με αγκάλιαζε, με έβλεπε σαν τον άνθρωπό του στον έξω κόσμο, κάθε φορά που βγαίναμε δεν μπορούσαμε να τον συγκρατήσουμε από την χαρά του.Ένας άγγελος που έφυγε στους ουρανούς.
Μην ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι, μην ξεχνάμε να αγαπάμε, μην ξεχνάμε να εκτιμάμε τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας χωρίς ιδοτέλεια. Ας ξαναδούμε την ζωή μας, ας ξαναεκτιμήσουμε τους ανθρώπους μας.Κάποτε θα γράψω για την εμπειρία μου σε αυτό το Ίδρυμα, για την αγάπη που έδωσα σε αυτά τα παιδιά, και που πήρα από αυτούς τους ανθρώπους με την εγκεφαλική παράλυση, τον αυτισμό, την νοητική υστέρηση, που πολλές φορές δεν υπάρχει στον έξω κόσμο, τον δήθεν που ζούμε.
Στον κόσμο μας, την κοινωνία μας, που δίνεις αγάπη και παίρνεις φθόνο, εκεί που δίνεις τα πάντα και η αχαριστία μας χαρακτηρίζει.Όταν δίνεις αγάπη την παίρνεις πίσω στο πολλαπλάσιο, από τις ψυχές αυτών που ακόμα και αν δεν είναι σαν εμάς υγιείς, είναι πολύ περισσότερο άνθρωποι.Αυτή την κατάθεση ψυχής την αφιερώνω στον Παναγιώτη μας, τους γονείς του και όλους τους ανθρώπους που είναι αληθινοί, και έχουν ψυχή και καρδιά…».
Ο ίδιος μίλησε στο salos.gr
Κύριε Μουντάκη με αφορμή και το τελευταίο περιστατικό με ένα νέο παιδί που εφυγε στα 39 του χρόνια, θα ήθελα την εμεπιρία σας από το Ίδρυμα που έχετε την ευθύνη.
Κύριε Κυριακόπουλε ο θάνατος του Παναγιώτη, με συγκλόνισε και προσωπικά, γιατί άγγιξε ευαίσθητες χορδές στην ψυχή μου, όπως κάθε φορά συμβαίνει όχι μόνο όταν κάποιος «φεύγει»από κοντά μας, αλλά και σε σχέση με τις συνθήκες που επικρατούν στα Ιδρύματα. Δυστυχώς το κράτος μας όπως και παντού, όπως άλλωστε και η κοινωνία μας, δεν είναι καθόλου ευαισθητοποιημένη σε αυτά τα άτομα με την εγκεφαλική παράλυση, τον αυτισμό, την νοητική υστέρηση κλπ.Δε σας κρύβω ότι η ενασχόλησή μου τον τελευταίο ένα και πλέον χρόνο με ωρίμασε, με δυνάμωσε και με έκανε πιο ισορροπημένο.
Παρόλα αυτά όταν δουλεύεις τόσες ώρες σε ένα τέτοιο χώρο, επηρεάζεται ακόμα και η προσωπική σου ζωή και πολλές φορές χαλάει ακόμα και η ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική ζωή. Εκεί πρέπει να έχεις δυνατούς ανθρώπους δίπλα σου να σε στηρίξουν, ανθρώπους με ευαισθησίες που θα σε καταλάβουν.
Σε ότι αφορά την καθημερινότητα προσπαθούμε να διασφαλίσουμε την επόμενη μέρα των ανθρώπων που μένουν εκεί,με το δεδομένο ότι πολλοί από αυτούς δεν έχουν γονείς, ούτε άλλους συγγενείς και καταλαβαίνετε την ευθύνη.Υπάρχει μεγάλη ανάγκη, υπάρχουν συνέχεια αιτήματα, αλλά οι δομές δεν επαρκούν.
Τα ασφαλιστικά ταμεία χρωστούν νοσήλεια παρελθόντων ετών, μας είχαν κατατάξει στις ιδιωτικές κλινικές και είχαμε θέματα με το colw back και το rebate και γενικά το οικονομικό είναι πρόβλημα. Απευθυνόμαστε σε συνειδητοποιημένους συμπολίτες μας και φορείς για βοήθεια, ενώ και οι γονείς των παιδιών που μένουν εδώ συνεισφέρουν ότι μπορούν. Σε ότι με αφορά κλείνω ένα κύκλο μέχρι την άνοιξη και θεωρώ ότι πρέπει να τον ολοκληρώσω και μετά να αποχωρήσω.
Αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες γιατί καταλαβαίνετε τι είναι να έχεις 53 ψυχές, 52 οικογένειες από πίσω με τις ιδιαιτερότητές τους και 35-40 εργαζόμενους. Θέλει πολύ μεγάλη ψυχική ηρεμία και γαλήνη και πολλές φορές αυτό έχει αντίκτυπο έως και την προσωπική ζωή των ανθρώπων που εργάζονται εδώ.Γίνεται μία μεγάλη προσπάθεια, δεν είναι εύκολο να δουλεύεις σε ένα τέτοιο χώρο και αυτό είναι που λέω συνεχώς, να αφήνουμε τα προβλήματά μας έξω από τον χώρο.