Παράθυρο στο Φως

Της Ρούλας Μπάδα

Χθες πήγα στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου. Οχι δεν με μπαγλάρωσαν ακόμα και δεν πήγα γιατί πολιτεύομαι (οπως χαρακτηριστικά με ρώτησε κάποιος εκεί μέσα), πήγα για να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Πήγα μαζί με αλλα «μπομπολάκια» του ποταμιού ντε αυτου του ανόητου Σταύρακα (ετσι δεν λέει ο πάνσοφος λαός μας που ψηφίζει πάντα τους πιο άξιους;).

Βαδίζοντας πίσω απο κλειστές πόρτες και κάγγελα και φρουρούς καταλήξαμε στο σχολείο τους. Μεγάλη εκπληξη …παιδιά με 25 χρόνια καταδίκη διάβαζαν για πανελλήνιες, αλλος ηθελε νοσηλευτική και ναι ακόμα και νομική . Και ναι υπήρχαν και εθελοντές καθηγητές που τους εκαναν ιδαίτερα. ΦΩΣ.

Εννοείται οτι τα προβλήματα που εχουν οι φυλακές ειναι σοβαρά. Το πιο σημαντικό οτι σε μια φυλακή για 400 ατομα εχει τώρα 600. Ομως δεν μένω σ αυτά.

Μένω στο οτι εγώ από εκεί έφυγα αντίθετα από αυτό που πίστευα, πιο δυνατή, πιο αισιόδοξη, πεπεισμένη οτι και οταν εχεις χάσεις τα πάντα μπορείς να βρείς χαραμάδα και να προχωρήσεις. Μπορείς πάντα να βελτιώνεσαι και η μόνη ελπίδα γι αυτούς τους ανθρώπους ειναι η παιδεία. Η κοινωνία μας θα πάει μπροστά μόνο εάν οι εθελοντές αυξηθούν και οι ανθρωποι που βάζουν τη λέξη αλληλεγγύη πρώτη στη λίστα τους. Τα λόγια μας δεν εχουν καμιά σημασία πια, οι πράξεις αγιάζουν τον λόγο.

Μια εικόνα μου εμεινε: Δεν υπήρχε παράθυρο αλλά υπήρχε πίνακας ζωγραφικής με παράθυρο και φως.

*Η Ρούλα Μπάδα είναι μέλος του Ποταμιού Αχαϊας