Ο περήφανος στ’ …αυτιά

Πάει κάποιος στον ΩΡΛ και του λέει:
«Γιατρέ μου, η γυναίκα μου δεν ακούει. Πρέπει να της πάω ένα φάρμακο».
«Να μου τη φέρεις να την εξετάσω», του λέει ο γιατρός.
«Θα στη φέρω», απαντάει ο κάποιος, «αλλά δώσε μου κάτι τώρα να της πάω, που της το εχω υποσχεθεί».
«Αν δεν την εξετάσω πρώτα, δεν έχει φάρμακο» απαντάει ο γιατρός.
«Μα θα εχω κρεβατομουρμούρα», λέει ο τύπος. «Της το εχω υποσχεθεί».
«Άκουσε να δεις τι θα κάνουμε», λέει ο γιατρός. «Θα πας στο σπίτι σου και θα υπολογίσεις την απόσταση ανάμεσα σε σένα και τη γυναίκα σου. Μετά θα της υποβάλεις μια απλή ερώτηση με κανονικό τόνο φωνής, ούτε πολύ δυνατά, ούτε πολύ σιγά, ας πούμε » γυναίκα, τι φαΐ έχουμε σήμερα ?» Αν δεν πάρεις απάντηση, θα κάνεις ένα κανονικό βήμα προς το μέρος της, γύρω στα 70 εκατοστά, και θα υποβάλεις την ίδια ερώτηση. Θα συνεχίσεις έτσι, μέχρι να πάρεις απάντηση. Μετά θα έρθεις εδώ, θα μου πεις την αρχική απόσταση ανάμεσα σε σένα και τη γυναίκα σου, πόσα βήματα έκανες μέχρι να σου απαντήσει, θα σου μετρήσω τη φωνή με ένα ντεσιμπελόμετρο κι θα πάρω μια ιδέα, για να μπορέσω να σου δώσω κάποιο φάρμακο. Αλλά θα πρέπει οπωσδήποτε να μου τη φέρεις να την εξετάσω. Σύμφωνοι;»
Πάει σπίτι του ο τύπος, υπολογίζει ότι η γυναίκα του είναι γύρω στα 8 μέτρα απόσταση και ρωτάει: «Γυναίκα, τι φαΐ έχουμε σήμερα;» Καμιά αντίδραση!
Κάνει ένα βήμα 70 εκατοστών προς το μέρος της και: «Γυναίκα, τι φαΐ έχουμε σήμερα;»  Καμιά αντίδραση!
Για να μην τα πολυλογούμε λοιπόν και καταντήσουμε σαν τη «μαύρη χόντα» του Αρχιμήδη, στα 12 βήματα η γυναίκα του σταματάει το σκούπισμα και γυρνάει προς το μέρος του:
«Γαμώ το φιλότιμό σου, ρε Θανάση! Κολοκυθάκια γεμιστά έχουμε. Δώδεκα φορές σου το είπα μέχρι τώρα!»