Ο Γρηγόρης Βαλτινός μιλάει στο salos – Η ποίηση, οι νεοέλληνες, η πολιτική και η τραβεστί αριστερά, το facebook, η δύναμη των λέξεων, η Παιδεία…

Ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του νεοελληνικού θεάτρου, ο Γρηγόρης Βαλτινός, στα πλαίσια της εκδήλωσης για την παγκόσμια ημέρα ποίησης στο ιστορικό καφέ «Κήπος» στα Χανιά, μίλησε αποκλειστικά στο salos.gr και την Κωνσταντίνα Κυριακοπούλου.

Ο λόγος του πύρινος, η στάση του παραδειγματική, η μορφή του εμβληματική, οι σκέψεις του ικανές να προβληματίσουν τον καθένα που θα τολμούσε να τις αναλογιστεί.

Διαβάστε τι είπε ο μεγάλος ηθοποιός για την ποίηση, τους νεοέλληνες, την πολιτική και την τραβεστί αριστερά, το facebook, τη δύναμη των λέξεων, το θεό και φυσικά την Παιδεία.

Κωνσταντίνα Κυριακοπούλου: Ξέρω ότι έχετε έρθει πολλές φορές στην Κρήτη. Τι σημαίνει για εσάς  η Κρήτη;

Γρηγόρης Βαλτινός: Η Κρήτη είναι ένας μύθος και δεν αναφέρομαι μόνο στον Καζαντζάκη, ο οποίος την έχει εκθειάσει και την έχει κάνει μεγάλη και μεγαλειώδη, γιατί αν δεν ήταν έτσι, δεν θα είχε υλικό ο Καζαντζάκης. Συμπτωματικά ξεκινάμε με τον Καζαντζάκη, γιατί είναι και το επόμενο έργο που θα κάνω‧ η εμβληματική μορφή του συγγραφέα, ο Αλέξης ο Ζορμπάς. Δεν λέω εμβληματική μορφή της Κρήτης γιατί ο Ζορμπας ήταν βόρειος, δεν είναι από εδώ ο Αλέξης Ζορμπάς‧ τον μάζεψε από τον βορρά ο Νίκος του μυθιστορήματος και τον έφερε στην Κρήτη, αλλά στον Ζορμπά ο Καζαντζάκης έδωσε πολλά χαρακτηριστικά του Κρητικού.

Είναι μία ολόκληρη φιλοσοφία ζωής ο κρητικός λαός

Κάθε φορά εδώ διαπιστώνω το μεγαλείο και την διαφορετικότητα της Κρήτης, του κρητικού λαού. Είναι μία φυλή με πολύ μεγάλη καρδιά, άνθρωποι που αγαπάνε άγρια, ωραία, βαθιά και μεγάλα. Είναι μία ολόκληρη φιλοσοφία ζωής ο κρητικός λαός. Σε υποβάλει και το ίδιο το νησί σε αυτά τα πράγματα. Η μορφή του νησιού, όλα. Και μιας και κάνουμε Ελύτη, δηλαδή έτσι όπως περιγράφει την Ελλάδα ο Ελύτης μέσα στο Αξιον Εστι, καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη σημασία έχει ό τόπος στην διαμόρφωση του ψυχισμού του λαού του.

Κ.Κ: Ο Χορν έλεγε ηθοποιός σημαίνει Φως. Η σημερινή Ελλάδα το έχει απωλέσει ή βρίσκεται στην αναζήτηση αυτού;

Γ.Β: Αυτό είναι μία παρεξηγημένη φράση, γιατί ο ποιητής εδώ όταν έλεγε ηθοποιός σημαίνει Φως, εννοούσε το Φως που ρίχνει ο ηθοποιός στη σκηνή και στα σκοτάδια, όχι το φως που πέφτει επάνω του.

Κ.Κ: Άρα στην κάθαρση της ψυχής.

Γ.Β.: Ακριβώς. Ο ηθοποιός και γενικότερα ο καλλιτέχνης, ψάχνει τα σκοτεινά σημεία της ψυχής  τα σκοτεινά σημεία της ζωής για να τα φωτίσει, να μπορέσει να τα δει ο θεατής ή ο ακροατής ή ο αναγνώστης εκ του ασφαλούς. Και λέω εκ του ασφαλούς, γιατί θα τα δει μέσα από τη σύμβαση της τέχνης σε μία σκοτεινή αίθουσα, σε μία προσωπική του στιγμή με ένα βιβλίο στο χέρι ή θα τα ακούσει μέσα από ένα τραγούδι ή μέσα από τη μουσική.

Αυτό λοιπόν είναι το φως και επειδή το συνδέσαμε με την Ελλάδα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, ο καλλιτέχνης πρέπει να ρίξει φως στα πράγματα, γιατί έχουνε θολώσει όλα. Έχουνε σκοτεινιάσει όλα και αυτό γιατί η τάση της εποχής παγκόσμια είναι να κρύβουμε την αλήθεια ή να αλλοιώνουμε την αλήθεια. Όλα πλέον, αυτό που έλεγα προχτές σε μία άλλη συνέντευξη που έκανα στο «Βήμα», μου βγήκε αυθόρμητα, αλλά μου άρεσε τόσο πολύ, ακούω μία έκφραση πολύ συχνά τώρα τελευταία, λένε μία έννοια και λένε εντός εισαγωγικών.

…η συμβιβασμένη αριστερά, δηλαδή η τραβεστί αριστερά..

Η δημοκρατία μέσα στα εισαγωγικά που την εννοούμε, η αριστερά μέσα στα εισαγωγικά που την εννοούμε, η συμβιβασμένη αριστερά, δηλαδή η τραβεστί αριστερά, γιατί δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο μέσα σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και οικονομία, μόνο τραβεστί μπορεί να είναι. Το θέμα είναι ποιος αποδέχεται να κάνει την επέμβαση: η αριστερά που μας κυβερνάει τώρα το αποδέχτηκε, μπήκε κανονικά στο χειρουργείο και έγινε τραβεστί.

Όλα λοιπόν τα ζούμε μέσα σε εισαγωγικά. Μας μεταφέρονται οι πληροφορίες μέσα σε εισαγωγικά, τίποτα πια δεν εμπεριέχει την έννοια την αρχική που είχε. Την  έννοια με την οποία γεννήθηκε, δημιουργήθηκε μέσα από την γλώσσα, μέσα από την κοινωνία μέσα από την ανθρώπινη ψυχή. Όλα είναι αλλοιωμένα. Πρέπει να επαναφέρουμε την πραγματική έννοια, το πραγματικό νόημα των εννοιών.

Κ.Κ: Χωρίς εισαγωγικά και χωρίς αποσιωπητικά.

Γ.Β: Ακριβώς. Ακριβώς. Αυτό το φως καλούμαστε και είμαστε υποχρεωμένοι να ρίξουμε οι καλλιτέχνες. Καμιά φορά μου λένε «το θέατρο είναι ένας χώρος», κατηγορούν εν πάση περιπτώσει κάποιους ότι είναι θεατρίνοι, ότι λένε ψέματα και εγώ απαντώ ότι το θέατρο είναι κατεξοχήν ο ναός τη αλήθειας. Γιατί στο θέατρο δεν αναγκάζεσαι να πεις ψέματα ή να αλλοιώσεις την αλήθεια ή να υποκριθείς ή να κάνεις κάποιου είδους προπαγάνδα.

Οι προθέσεις των θεατρίνων, είτε είναι οι συγγραφείς, είτε σκηνοθέτες, ή ηθοποιοί, η πρόθεση του καλλιτέχνη του θεάτρου είναι η αλήθεια και μόνο. Εν τω μεταξύ προστατεύεται και από το ότι δεν είναι μία τέχνη η οποία μπορεί να αποδώσει οικονομικά, που ώστε να σε αναγκάσει σε ατασθαλίες και παρανομίες, είναι μία φτωχή τέχνη το θέατρο. Ο μόνος της πλούτος είναι η αλήθεια. Μπαίνεις μέσα σε αυτό για να πεις την αλήθεια. Και αυτό ήταν εκείνο που με ερέθισε και μπήκα από την αρχή μέσα σε αυτήν την τέχνη, το ότι νιώθω τρομερά ελεύθερος, όσο δεν νιώθω μέσα στην κοινωνία ή μέσα σε άλλα επαγγέλματα. Είμαι ένας σαλτιμπάγκος μέσα στο θέατρο, είμαι ο τρελός του βασιλιά ή ο τρελός του χωριού που μπορεί να πει την αλήθεια.

ΚΚ: Σίγουρα είσαστε ευλογημένος για αυτό.

ΓΒ: Ναι νιώθω.

ΚΚ: Ειδικά τώρα που γνωρίζετε και την αλήθεια.

ΓΒ: Καμιά φορά μου λένε ποια είναι η πιο σωστή πράξη που έκανες στη ζωή σου. Λέω το ότι διάλεξα το θέατρο.

ΚΚ: Μακάρι όλος ο κόσμος να πορευθεί και να

ΓΒ: …να πορευθεί και να πει αυτό για την δική του επιλογή. Είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει κανείς στον εαυτό του. Να επιλέξει αυτό που τον εκφράζει και να κάνει αυτό που τον εκφράζει. Πάρα πολύς κόσμος αναγκάζεται για λόγους βιοπορισμού να κάνει πράγματα που δεν τον εκφράζουν, να συμβιβαστεί, να μπει μέσα σε επαγγέλματα με τα οποία καμιά φορά ιδεολογικά είναι αντίθετος. Αυτό είναι ένα μαρτύριο.

ΚΚ: Ένας αγαπημένος μου στίχος του Οδυσσέα Ελύτη είναι από το Όμορφη και παράξενη πατρίδα. Σε ένα στίχο αναφέρει: «μπαίνει σε ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανού ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύραννους». Έχουμε ανάγκη από τύραννο ή αγωνιζόμαστε να φύγουμε από αυτά τα δεσμά; Μπορεί να ακουστεί ως πολιτική η ερώτησή μου, αλλά τα πάντα είναι πολιτική στη ζωή μας.

Η κάθε πράξη μας, η καθημερινότητα μας είναι πολιτική.

ΓΒ: Δεν με ενοχλεί καθόλου. Συμφωνώ απόλυτα. Πρώτα από όλα το θέατρο είναι πολιτική. Η κάθε πράξη μας, η καθημερινότητα μας είναι πολιτική.

Υπάρχουν και δύο άλλες λέξεις του Ελύτη που μου αρέσουν‧ Σηματωρός και Κήρυκας. Από κάποια άλλη στιγμή του ποιητική.

Ο λαός θέλει καθοδήγηση. Θέλει σηματωρούς και κήρυκες. Αυτούς προσπαθεί να βρει. Οι πιο επιτήδειοι και πονηροί τον κοροϊδεύουν. Ο λαός για να βρει το σωστό σηματωρό του, το σωστό κήρυκα, το σωστό δάσκαλο θέλει παιδεία. Όταν δεν έχει παιδεία θέλει την γκλίτσα του τσοπάνη σαν πρόβατο. Η προσπάθεια όλων μας που ασχολούμαστε με την γλώσσα και με την παιδεία είναι να πάψει ο λαός να είναι πρόβατο. Και όσο απομακρύνεται από την παιδεία και από τον πολιτισμό δεν υπάρχει τέτοια ελπίδα.

Τις τελευταίες δεκαετίες όλο αυτό το φαινόμενο των καιρών, η λεγόμενη κρίση, δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και αποτέλεσμα πολιτιστικής κρίσης. Ο λαός έπαψε να σκέφτεται σας άνθρωπος, σκεφτόταν σαν πολιτισμένο ον,  έγινε αφασικός, αδιάφορος. Έχασε τους ποιητές του. Έχασε τις αξίες του. Βοήθησε πολύ η παγκοσμιοποίηση σε αυτό . Ξέχασε την ιστορία του. Θεοποίησε τον καταναλωτισμό, το χρήμα, τη διασκέδαση, το τσιφτετέλι. Το λέω συχνά αυτό. Γιατί οι Έλληνες είμαστε ο μόνος λαός που βγαίνουμε 6 η ώρα από τα μπουζούκια και ακούγεται αυτή η σιχαμένη φράση ρε παιδιά κανένα after δεν ξέρετε; Να πάνε κάπου μετά τις 6 δηλαδή, το πρωί. Πιστεύω ότι είναι μέρος της κατάντιας μας αυτό.

Συν το ότι ψηφίζαμε για να μας διορίζουν και μας διορίζανε για να τους ψηφίζουμε, κάτι που δεν έπαψε να κάνει η τραβεστί αριστερά  που έχουμε. Το τι έχει διορίσει δεν λέγεται, το τι ψήφους έχει διορίσει.

ΚΚ: Άρα χρειαζόμαστε έναν επαναπροσδιορισμό στάσης, αξιών.

Εάν ο λαός μάθει να διαβάζει, τότε θα αποκτήσει κριτική ικανότητα, θα καταλαβαίνει τα λαμόγια

ΓΒ: Χρειαζόμαστε παιδεία. Εάν ο λαός μάθει να διαβάζει, τότε θα αποκτήσει κριτική ικανότητα, θα καταλαβαίνει τα λαμόγια, θα μπορεί να συγκρίνει καταστάσεις, θα ξέρει ιστορικές στιγμές που έχουν προηγηθεί, πως αντέδρασε ή πως έπρεπε να αντιδράσει. Μόνο έτσι θα σωθούμε. Μόνο με την παιδεία.

ΚΚ: Και δεν θα ψάχνει νέους δυνάστες.

ΓΒ: Ναι, νέους τυράννους. Από την τυραννία ξεκίνησε η ερώτηση και απλώς οι απαντήσεις μου είναι τεράστιες.

ΚΚ: Αν μπορούσατε να ξεχωρίσετε ένα στίχο του Οδυσσέα Ελύτη, ποιος θα ήταν αυτός; Υπάρχουν κάποιοι στίχοι από τους ποιητές, που μας δίνουν δύναμη ή που σηματοδοτούν κάτι για εμάς;

ΓΒ: Τι να πω; Μιας και κάνουμε Αξιον Εστι σήμερα, ας πούμε κάτι περήφανο «ιδου λοιπον εγώ ο εραστής του σκιρτήματος των ζαρκαδιών και μύστης των φύλλων της ελιας. Ο ηλιοποτης και ο ακριδοκτόνος. Αυτό είναι ο Ελληνας. …όπως είναι επισης «τα θεμέλια μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους».

Πρέπει να πολιτικοποιηθούμε. Ακόμα και μέσα από την ποίηση. Πρέπει να στρατευτούμε είτε πολιτικά, είτε συναισθηματικά. Χάσαμε το συναίσθημα μας. Δεν έχουμε περηφάνια. Αφήναμε τον καταναλωτισμό να μας λέει πως πρέπει να ζήσουμε, τι να ακούμε, τι να φορέσουμε, πώς να διασκεδάσουμε, ποια προϊόντα να τρώμε. Γιατί τα λεφτά πρέπει να πάνε προς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Πρέπει να ξαναβρούμε την ταυτότητα μας σαν Έλληνες.

Πρέπει να ξαναβρούμε την ταυτότητα μας σαν Έλληνες. Κάποιοι στο παρελθόν σοφότεροι από εμάς, αντιδρούσανε σε κάποια πράγματα. Στην αναγραφή κάποιων πραγμάτων, στην ταυτότητα των λαών, στις ιδιαιτερότητες που κοιτούσαν να μας αφαιρέσουν, δεν είχαν εντελώς άδικο. Αυτή η ισοπέδωση έχει πάντα κάποιο σκοπό. Πάντα αντιδρούσα στην παγκοσμιοποίηση. Δεν έβλεπα ποτέ αθώα όταν άνοιγε μία πλούσια αγκαλιά να βάλει μέσα της ένα φτωχό άνθρωπο. Ένιωθα ότι ήταν εκ του πονηρού. Ένιωθα ότι το έκανε για να πάρει από τον φτωχό και ότι του έχει απομείνει ή για να μπορέσει να τον κατευθύνει και να τον εκμεταλλευτεί, όπως αυτή η αγκαλιά θέλει.

Αποδεικνύεται σιγά σιγά ότι η παγκοσμιοποίηση δεν βοήθησε τη φτώχεια, δεν βοήθησε τους αδύναμους ανθρώπους ώστε να αποκτήσουν καλύτερη ζωή. Και φαίνεται σιγά σιγά με την εξάπλωση της τρομοκρατίας ότι τα κάτω στρώματα και με τη βοήθεια του θεού, γιατί εδώ ο θεός και η θρησκεία έχουν πολύ ενεργό ρόλο. Πριν ανατιναχθεί ο άλλος, πριν σκοτώσει δέκα άτομα ή δέκα χιλιάδες άτομα, τι φωνάζει; «ένας είναι ο θεός». Βλέπουμε λοιπόν πόσο στα χαμηλά πνευματικά στρώματα, ο θεός πουλάει εντός εισαγωγικών για να χρησιμοποιήσουμε και εμείς μία φορά εισαγωγικά για καλό σκοπό.

Αν το θεό δεν το βρούμε μέσα μας όλοι οι θεοί έξω είναι επικίνδυνοι.

Επειδή παίζω και το θεό τώρα στο θέατρο, ένα έργο δηλαδή που ασχολείται με αυτά, βλέπουμε πόσο μεγάλη καπηλεία για μια ακόμη φορά -δεν θα το πίστευε κανένας ότι στην εποχή μας που κοντεύουμε να ανακαλύψουμε τι συμβαίνει στο σύμπαν, που έχουμε φτάσει μέχρι το τελευταίο μόριο της ύλης- ας πούμε ότι ακόμα θα σκοτώνουν φωνάζοντας «ένας είναι ο θεός». Αν το θεό δεν το βρούμε μέσα μας όλοι οι θεοί έξω είναι επικίνδυνοι.

ΚΚ: Ένα πολιτικό εργαλείο δηλαδή γίνεται η θρησκεία.

ΓΒ: Ακριβώς. Όλοι οι έξω θεοί είναι επικίνδυνοι. Ο μόνος ειρηνιστής  είναι αυτός που είναι μέσα μας. Πρέπει να πιστέψουμε ότι εμείς είμαστε οι θεοί, είμαστε κάτ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του. Και μόνο εμείς μπορούμε να μοιράσουμε, είτε συμφορά, είτε αγάπη. Κατά συνέπεια εμείς είμαστε οι θεοί, η εικόνα του και η ομοίωση του. Και όταν κανείς μπορεί να μοιράσει καλοσύνη και αγάπη τι άλλο είναι από θεό; Άρα ο μόνο θεός επί γης είναι ο Άνθρωπος.

ΚΚ: Τι σημαίνει για εσάς ποίηση;

Η γλώσσα, οι λέξεις μεταφέρουν αίσθημα.

ΓΒ: Όλα αυτά που συζητάμε. Σημαίνει η πύκνωση των εννοιών, σημαίνει το χτύπημα μιας συναισθηματικής χορδής μέσα από τη γλώσσα. Η γλώσσα, οι λέξεις μεταφέρουν αίσθημα. Αν μπορεί κανείς και τις μαγειρεύει ωραία, σωστά, βρίσκουν όλη τους τη δυναμική μέσα από την ποίηση, μέσα από την αφαίρεση της ποίησης, μέσα από την πυκνότητα της ποίησης. Ο πεζός λόγος είναι πιο αναλυτικός. Είναι μια καθημερινή υπόθεση συνεννόησης, η ποίηση λέει πολλά πράγματα γρήγορα.

ΚΚ: Και πρέπει να τα ανακαλύψεις. Άρα θέλει και εκεί έναν αγώνα.

Στον καρπό είναι το επόμενο δέντρο.

ΓΒ: Η ποίηση σε αναγκάζει να σκύψεις επάνω στα πράγματα. Ενώ η τάση της εποχής είναι να τρέξεις από τα πράγματα. Να μην κοιτάς μέσα. Γιατί το μέσα έχει δύναμη. Στο πυρήνα είναι πάντα η δύναμη. Στον καρπό είναι το επόμενο δέντρο. Το καρπό θα φυτέψεις για να γεννήσει. Στον πυρήνα πρέπει να φτάσεις για να βρεις το DNA. Εκεί δεν θέλουν να σκύβουν.

ΚΚ: Όποτε να κλείσουμε κάνοντας μια ευχή.

ΓΒ: Η ευχή για να είμαστε και σύννομοι και αρμονικοί με τη σημερινή μέρα, είναι να επιστρέψουμε στον πυρήνα. Να ασχοληθούμε λίγο με τα γράμματα και όχι με τις φωτογραφίες. Πρέπει να πούμε στον κόσμο ότι μπορεί μία φωτογραφία να λέει χίλιες λέξεις, αλλά μπορεί να είναι και ρετουσαρισμένη. Οι λέξεις, η παιδεία, η μόρφωση δεν ρετουσάρεται. Εάν αποκτήσουμε μυαλό θα τα αποκτήσουμε όλα. Εάν προσπαθήσουμε να τα αποκτήσουμε όλα, θα χάσουμε το μυαλό.

ΚΚ.: Έχετε δίκιο. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ

ΓΒ: Έχεις πολύ βαθύ βλέμμα. Αλήθεια. Ναι, το βλέμμα επίσης, είναι μία μεγάλη ιστορία. Τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής και το καταλαβαίνεις όταν κοιτάς κάποιον στα μάτια, πόσο συμβατός σου είναι. Πόσο κατανοεί αυτά που λες. Και πόσο είναι ταγμένος προς την σωστή κατεύθυνση. Βλέπω παιδιά που το βλέμμα τους πλέον είναι άδειο. Τους το αδειάσανε γιατί τα ανάγκασαν να κοιτάνε άδεια πράγματα. Και έτσι αδειάζει το βλέμμα.

ΚΚ: Μπορούνε όμως να έχουν ανοιχτά τα μάτια της ψυχής, να δουν και κάτι διαφορετικό και να πιαστούν από εκεί.

ΓΒ: Είναι τραγικό που πάντα σε μία πρόοδο της τεχνολογίας μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε για καλό, επιλέγουμε πάντα το βλαβερό της σημείο. Μιλάω ας πούμε για τα κινητά. Έχει χαζέψει όλη η νεολαία με το  facebοok. Είναι κάτι το οποίο σιχαίνομαι. Τώρα είμαι εδώ/τώρα είμαστε με παρέα/χαχα/πως πάει ρε;/ καφέ/ ζάχαρη;/ όχι εσείς;/ χυμούς/βράδυ;/κλαμπ/ώρα;/1/ μετά;/θα δούμε/Πάρε και μία φωτογραφία. Ή που μπαίνουν όλοι στο facebook για να βρουν ερωτικούς συντρόφους. Το λέω ωμά, το λέω ωμά επίτηδες γιατί όπως είπαμε πριν, οι λέξεις έχουν δύναμη. Αυτή είναι πρόθεση.

ΚΚ: Ο Χρόνης ο Μίσσιος έλεγε ότι η γλώσσα είναι ζωντανή.

ΓΒ: Και βέβαια είναι. Βλέπεις την πρόθεση του άλλου από τη φωτογραφία που βγάζει. Εγώ βγάζω αυτή τη φωτογραφία για να σου δείξω ότι θέλω να βρω ερωτικό σύντροφο. Δεν σου λέω ούτε να κάνω σχέση, ούτε να γνωρίσω ανθρώπους εντός εισαγωγικών, ούτε να επεκτείνω την παρέα μου. Γιατί δεν είναι η πρόθεση αυτή. Η πρόσθεση είναι του ανώμαλου, ο οποίος μπαίνει μέσα σαν το κοπρόσκυλο που βγαίνει στην πλατεία να βρει άλλα κοπρόσκυλα. Έχει χαθεί η επαφή και δεν επικυρώνεται τίποτα αν δεν περάσει μέσα από το facebook. Τώρα είμαι εγώ. Πάρε μια φωτογραφία κάνε αυτό. Τι σάχλα είναι αυτή. Τι σάχλα. Το να βλέπεις όλη τη νεολαία, ξέρεις ποιο είναι το πιο επικίνδυνο; Είναι στημένο, έτσι ώστε να σε κάνει να νιώθεις σημαντικός.

Η μόνη σημαντικότητα που μας αφήσανε είναι μια φωτογραφία στο facebook. Τη βάζω και νιώθω ότι εκείνη την ώρα ένας δορυφόρος μεταφέρει την εικόνα μου παντού και νιώθω σημαντικός και το βουλώνω. Δεν ζητάω τίποτα άλλο.

ΚΚ: Πόσο λυπηρό είναι αυτοί να διαφημίζουν την ευτυχία τους και σημαντικές πτυχές της ζωής τους. Και δυστυχώς έχουμε χάσει αυτό που λέγανε το cαrpe diem, άδραξε τη μέρα ! Ξυπνάς και μπαίνεις στο  facebook, σαν εθισμός…

ΓΒ: Δεν είναι άσχημο να μπαίνεις, δεν είναι άσχημα τα οφέλη αυτή της τεχνολογίας. Αλλά παράλληλα με αυτά, υπάρχει και το βλαβερό μικρόβιο και δυστυχώς ο άνθρωπος βλέπεις πόσο ρέπει προς στην ευτέλεια, στην ευκολία γλιστράει, δηλαδή στην βλαβερή πλευρά του πράγματος και αυτό γίνεται από έλλειψη παιδείας και βάθους.

Αν θέλουμε μόνο μία λέξη για φινάλε είναι ΠΑΙΔΕΙΑ.

Δυο λόγια για τον Γρηγόρη Βαλτινό: Ο Γρηγόρης Βαλτινός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε με άριστα. Παρακολούθησε επίσης, μαθήματα τραγουδιού και χορού. Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία το 1980 και σαν νέος ηθοποιός συνεργάστηκε σχεδόν με όλους τους θιάσους των μεγάλων πρωταγωνιστών (Φέρτη-Μερκούρη, Bουγιουκλάκη, Καρέζη- Καζάκου, Αλεξανδράκη-Γαληνέα, Γκιωνάκη, Δανδουλάκη, Καλογεροπούλου, Ντενίση κ.α.)

Έχει πρωταγωνιστήσει σε όλα τα είδη θεάτρου, από το αρχαίο δράμα (Σοφοκλής, Ευριπίδης, Αριστοφάνης) ως την κωμωδία, την πρόζα και την επιθεώρηση και έχει διακριθεί για την ερμηνεία του, τόσο στο κλασικό όσο και το σύγχρονο ρεπερτόριο: Ο΄Νηλ, Ουϊλλιαμς, Άλμπι, Μίλλερ, Σνίτσλερ, Αντρέγεφ, Τουργκένιεφ, Γκέρνι, Mάργκιουλις, Σάιμον, Κάουαρντ, Ψαθά, Σακελλάριο κ.α.

Μεταξύ άλλων, έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως οι: Ζυλ Ντασσέν, Ανδρέας Βουτσινάς, Φρανκ Χόζερ, Κώστας Τσιάνος, Σταμάτης Φασουλής, Βασίλης Παπαβασιλείου, Ρότζερ Ουίλλιαμς, Γιώργος Θεοδοσιάδης, Διαγόρας Χρονόπουλος, Ντίνος Δημόπουλος, Σταύρος Τσακίρης. Έχει πρωταγωνιστήσει επίσης σε μιούζικαλ ( «Ο βιολιστής στη στέγη», «Τσέχωφ- το μιούζικαλ»).

Έχει τραγουδήσει τον ρόλο του Χριστού στην βυζαντινή όπερα του Γιάννη Μπουφίδη «Σταύρωση», η οποία κυκλοφορεί και στη δισκογραφία. Επίσης, τον ρόλο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στο ορατόριο του Γιώργου Χατζηνάσιου «Η άλωσις της Πόλεως» και τον ομώνυμο ρόλο στο ορατόριο του Μίμη Πλέσσα «Κοσμάς ο Αιτωλός».
Έχει τραγουδήσει στον δίσκο του Βασίλη Δημητρίου «Ο Μεγάλος Θυμός» από το ομώνυμο σήριαλ του Κώστα Κουτσομύτη στο οποίο ερμήνευε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Άλλη μια δισκογραφική συμμετοχή έχει σε δίσκο του Μίκη Θεοδωράκη όπου τραγουδούν αποκλειστικά ηθοποιοί.

Συμμετείχε ως αφηγητής σε μεγάλα μουσικά έργα, όπως «Άξιον Εστί» των Μίκη Θεοδωράκη-Οδυσσέα Ελύτη, «Λειτουργία του Ορφέα» των Γιάννη Μαρκόπουλου-Πάνου Θεοδωρίδη, «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» του Γιάννη Μαρκόπουλου, σε ποίηση Διονύσιου Σολωμού, «Ωδή στον Μέγα Αλέξανδρο» των Γιώργου Χατζηνάσιου- Γιώργου Παπακώστα, «Ελλάδα- Γέννηση και Αναγέννηση των Αιώνων» των Πασχάλη Τόνιου- Γιώργου Παπακώστα.
Έχει πρωταγωνιστήσει σε τηλεοπτικές σειρές, όπως: «Αστροφεγγιά», «Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα», «Φάκελος Αμαζών», «Ανατομία ενός εγκλήματος», «Πρόβα νυφικού», «Ο μεγάλος θυμός», «Τα παιδιά της Νιόβης», «Έρωτας» κ.α.

Με την ερμηνεία του στον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, που παρουσιάστηκε από το Εθνικό Θέατρο, γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία και διεθνή προβολή, καθώς η πρεμιέρα της παράστασης δόθηκε το καλοκαίρι του 2000 στο Κολοσσαίο της Ρώμης, που άνοιξε με αυτή την ευκαιρία τις πύλες του ύστερα από 1500 χρόνια. Η ίδια παράσταση παίχτηκε στη Νέα Υόρκη και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Ο ίδιος, από το 1990 και μετά, έχει σκηνοθετήσει πολλές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου.

Το 2004 στα πλαίσια της Ολυμπιάδας σκηνοθετεί στη Ρωμαϊκή Αγορά ένα πολυθέαμα για την Ολυμπιακή εκεχειρία με τη συμμετοχή της Δήμητρας Γαλάνη, της Άλκηστης Πρωτοψάλτη και άλλων 100 καλλιτεχνών, σε μουσική Κώστα Γανωτή με τίτλο «Παύσατε Πυρ».

Από το 2008 συνεργάζεται με την ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης» καθώς και με άλλα σχήματα και συμμετέχει σε συναυλίες ως αφηγητής και τραγουδιστής.

Το καλοκαίρι του 2013, πρωταγωνίστησε στη μουσική παράσταση ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ «ΠΟΙΟΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ…» στο θέατρο BADMINTON, στην οποία και υποδύθηκε τον ρόλο του πατέρα του μεγάλου μουσικοσυνθέτη. Μια παράσταση η οποία, με ένα σύνολο 60 συντελεστών, γνώρισε τεράστια επιτυχία πραγματοποιώντας περιοδεία σε πόλεις όπου έζησε ο Μίκης Θεοδωράκης, ρίχνοντας αυλαία στον ιστορικό τόπο της Μακρονήσου στον οποίο και παρακολούθησαν την παράσταση πάνω από 5.000 άτομα.

*Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση δίχως την άδεια του salos.gr