Η ευθύνη σαν… αντίδοτο.

Της Σταυρούλας Κάτσου*

Είναι που τα ζητούμενα για τον «επιούσιο «, ότι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα, έχουν γίνει καθημερινή αγωνιά, είναι που τόσα πολλά ερωτηματικά, για το τι κάνουμε τώρα; θολώνουν τη ματιά για το αύριο, τη σβήνουν. Είναι η επιβίωση που προέχει.

Η χώρα βουλιάζει μέσα στην απάθεια που γαλουχήθηκε να έχει , περιχαρακώθηκε πίσω από κεκτημένα, πίσω από το τεράστιο «εγώ» του καθενός, ένα «εγώ» που δεν γνωρίζει συνοδοιπόρους. Η συνύπαρξη έχει φορέσει την προβιά του Νεάντερνταλ, με μόνο μέλημα την εύρεση προνομίων και την διατήρηση τους. Είναι στη μέση  και αυτό, το αίσθημα της αυτοσυντήρησης βλέπεις…

Η πολιτική ζωή, καθρέφτης των επιλογών του κατά τ’ άλλα, πλανεμένου  «κυρίαρχου λαού», γεμάτη ευτελισμό,  απαξίωση  και αυταπάτες. Ότι ειπωθεί έχει διάρκεια ζωής μέχρι την απάντηση, του επόμενου ερωτήματος που θα τεθεί και το οποίο, με τη σειρά του, θα αναιρέσει όλα τα προηγούμενα. Αν πεις, Μπλέξαμε, δεν θα έχεις άδικο….. όλα λίγα, όλα μικρά, σύγκριση με τη μετριότητα ο κανόνας. Φευ….

Και η καρδιά; Που υπάρχει η καρδιά ,που έχει την ευθύνη να νιώθει; Τι τύχη μπορεί να έχει, μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα, από επιτακτικές ανάγκες και ζητήματα επιβίωσης…. ψιλά γράμματα ,θα πεις! Κι όμως , αναζητάμε τον άνθρωπο σαν το Διογένη, αναζητάμε την κοινή λογική, αναζητάμε την ισορροπία, αναζητάμε  το σεβασμό στις αξίες.

Πιάνω το νήμα προς τα πίσω… Οικογένεια, «εργαστήρι  χειροποίητων μοναδικοτήτων «. Εκεί μέσα σμιλεύεται ,είτε ο αμοραλισμός, είτε  οι αξίες. Τα μεγάλα «όχι» και τα «ναι», τα «πρέπει» και τα «μπορώ», τα «θέλω» και τα «μοιράζομαι» , η πεποίθηση στην αλήθεια, ο αλτρουισμός, η ευγένεια, ο σεβασμός, η αποδοχή του «διαφορετικού». Εκεί μέσα αναζητάμε το μπόι μας, για όλα τα παραπάνω.

«….και τα χρόνια περνάνε και ότι  τρώμε κερνάμε, δίνουμε ότι αποκτάμε… » λένε οι στίχοι… Τις ώρες της μεθυστικής ευμάρειας , τη βαρύτητα του είναι μας, άρχισε να  σηματοδοτεί  το φαίνεσθε. To τουπέ της εσωτερικής ανυπαρξίας,  έδωσε χώρο στην απάθεια και την ανάδειξη «μικρών» ανθρώπων σε πρότυπα. Γιατί αυτός; και όχι και εγώ!….και κάπου εκεί   είναι που χάθηκε η όποια, δυνατότητα.

Η σπάνια πια, επιλογή του να είσαι ευγενικός στην ψυχή και στους τρόπους… να αποδέχεσαι, ας αποφασίσουμε ότι  δεν είναι αδυναμία. Το να μην βάζεις πάντα, τον εαυτό σου, πάνω από το καλό του διπλανού, του φίλου, του αδελφού, απαιτεί δύναμη καρδιάς (…επιμένω στον όρο καρδιά) και το τίμημα και για αυτή, την επιλογή είναι  μεγάλο! Αφενός  γιατί, έχεις να κάνεις με όρους επιβίωσης, μέσα σε μια κοινωνία που έχει τη διάθεση να σε καταπιεί αμάσητο, για να πετύχει το σκοπό που έχει κατά νου και αφετέρου γιατί, όταν έρθει η ώρα να τραβήξεις γραμμή και να κάνεις λογαριασμό… πίνεις το πικρό ποτήρι μέχρι κάτω.

Παρόλα ταύτα, δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για την αντίπερα όχθη ,της ευθύνης. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος για να αλλάξει η στραβή ρότα.  Πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς, ή στην καλύτερη, να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, μακριά από αυτά τα μεγαλόστομα που γράφονται και λέγονται, για να χαϊδεύουν εύθραυστες συνειδήσεις. Όλος αυτός, ο φαύλος κύκλος, είναι σαν το «κουτί της Πανδώρας»….γεμάτο  δεινά και μετά-αλήθειες. Η άνευ, «μετά»,  αλήθεια των λέξεων πηγάζει από την αλήθεια που κουβαλά ο καθένας μας  μέσα  του. Μόνη απόδειξη, της ύπαρξή της, οι πράξεις μας. Η συνέπεια λόγων και έργων.

Η γνώση της προσωπικής ευθύνης, μπορεί να γίνει κοινός τόπος, συλλογική συνείδηση .  Γίνε το παράδειγμα, για τον άνθρωπο  που τώρα, αναζητά το βηματισμό του, μέσα από την  στην ασφάλεια της οικογένειας. Το τράνεμα, της επόμενης γενιάς δεν μπορεί να  μπαίνει στον αυτόματο πιλότο. Τα αποτελέσματα κυρίως,  αυτής της πρακτικής βιώνουμε τώρα.  Χάρισε του, τα εφόδια, θωράκισε τον θετικά, ατσάλωσε τον,  ώστε να  κάνει  τα βήματα προς την αληθινή ζωή και την κοινωνία, έχοντας παρακαταθήκη την δική σου στάση απέναντι στη ζωή.

Έχεις την ευθύνη! μην το προσπερνάς…

*H Σταυρούλα Κάτσου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Από το 2014 είναι  εθελοντής στο κίνημα «Το Ποτάμι».