Γιατί τι άλλο από έρωτας!

Του Χρήστου Μοσχονά*
Τι μ’ έπιασε πάλι σήμερα; Σε κάνα δυο μήνες κλείνουν 43 ολόκληρα χρόνια απ’ όταν άρχισα να κάνω το γυμναστή στο γυμνάσιο και λύκειο Ευηνοχωρίου. Εγώ, ο Βασίλης, ο Κώστας, η Αγγέλα, η Γεωργία και ένα σωρό άλλοι. Εικοσιπεντάρηδες και εικοσιεξάρηδες. Με μεράκι καημό ζέση και θέληση να δώσουμε ότι μπορούσαμε στις δωδεκάχρονες έως δεκαοχτάχρονες ψυχές. Δεν μου πρέπει να κρίνω αν πέτυχα ή όχι. Το αφήνω στους αυστηρότερους κριτές. Τους μαθητές.
Το σχολείο στο σπίτι του Κόρα. Τον άλλο χρόνο του κάναμε έξωση του ανθρώπου να χωρέσει και το Λύκειο. Πήραμε και το γρέκι της ενενηντάχρονης Πατρούλας. Δεν θυμάμαι πόσες φορές την πρόλαβα να μην μπει με την γίδα στην αίθουσα διδασκαλίας. Εσύ φταις μου’ λεγε και έψαχνε να βρει πέτρα να μου την πετάξει. Μετά φτιάξαμε και σκάμμα στο προαύλιο. Μια τσαπιά με την τσάπα και μια κουβαδιά άμμο ποταμίσια. Ας είναι καλά ο Φώτης. Με χρέωσε δυο μπίρες. Σάματις με άφησε να πληρώσω; Εκεί στα διαλείμματα με τους μαθητές γύρω από το σκάμμα γινόταν κοσμογονία. Να βγουν οι τριπλουνίστες και οι μηκίστες.
Την άλλη χρονιά τσιμεντοστρώσαμε το μισό προαύλιο μπήξαμε και δυο κυπαρίσσια κρεμάσαμε και έναν φιλέ. Χάραξα και το πρώτο μου γήπεδο. Βγήκε λίγο στραβό μα οριοθετούσε το χώρο του. Στα διαλείμματα μαθητές και μαθήτριες κόντρα σε καθηγητές και καθηγήτριες. Έπαθλο οι αμάτες. Όλο πληρώναμε οι καθηγητές. Μερικές φορές κτυπούσε το κουδούνι για μάθημα και εμείς εκεί. Τότε έβγαινε ο Σωτηρακόπουλος αγριεμένος. Έξι χρόνια μαθητής, τον είχα καθηγητή. Έξι χρόνια μου έλεγε. «Μη μου τρως την ώρα. Λέγε μου». Τί να του έλεγα ο έρμος. Σάμπως ήξερα τι ζητούσε; Εσύ φταις μου έλεγε και αυτός. Κοιταζόμαστε στα μάτια. Μετά στα χείλη άνθιζε ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Ναι έτσι ακριβώς πορέψαμε.
Με χαρές και λύπες, καυγάδες και φιλιώματα, επιτυχίες και αποτυχίες. Κανένα τους δεν πήγε χαμένο. Γιατί δεν περίσσευε κανένα. Μας αγάπησαν και τα αγαπήσαμε μας ερωτεύτηκαν και τα ερωτευτήκαμε. Γιατί τι άλλο από έρωτας είναι να μαθαίνεις την τέχνη της διδασκαλίας με και πάνω σε μικρά παιδιά; Στο πανεπιστήμιο πήραμε το πτυχίο, μα στις αίθουσες διδασκαλίας και το προαύλιο κάναμε τα μεταπτυχιακά μας. Γιατί τι άλλο από έρωτας είναι να κρέμονται από τα χείλη σου αυτές οι ψυχές; Γιατί τι άλλο από έρωτας είναι να είσαι κοντά τους κάθε μέρα με την αγωνία την προετοιμασία τον κόπο τη λαχτάρα και την υπομονή; Γιατί τέλος πάντων τι άλλο από έρωτας είναι να ερωτεύεσαι αυτό που κάνεις;
Άντε μωρέ παλιόπαιδα. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο. Ένα σας αγαπώ λιγάκι πιο πάνω. Να είστε καλά. Ντόμπρε.
*Ο Χρήστος Μοσχονάς είναι Καθηγητής Φυσικής Αγωγής.