Βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές

Γιάννης Λύχρος

Του Γιάννη Λύχρου

Οι απαιτήσεις των δανειστών είναι αφ’ ενός εξωπραγματικές και αναντίστοιχες της σύμβασης που έχει υπογραφτεί   και της οικονομικής πραγματικότητας, αφ’ ετέρου εξοντωτικές για τον Ελληνικού λαού.

Η διαφαινόμενη διαφοροποίηση μεταξύ των δανειστών, είναι δυνατόν, να αποτελεί μια τακτική της μορφής του καλού και του κακού μπάτσου. Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί γνήσια διαφωνία και να στηριχτεί αποκλειστικά εκεί η Ελληνική αντίδραση.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες και θα αποτελέσουν «Λυδία λίθο» των πολιτικών τόσο της κυβέρνησης, όσο και της αντιπολίτευσης.

Της κυβέρνησης που καλείται να δείξει αποφασιστικότητα και οξυδέρκεια στην επιλογή των κατάλληλων ενεργειών προς όφελος του Ελληνικού Λαού, αποφεύγοντας τόσο τους λεονταρισμούς όσο και την υποταγή στις εκβιαστικές απαιτήσεις.

Η αντιπολίτευση καλείται να αποδείξει αν προκρίνει τα συμφέροντα του Ελληνικού Λαού, των δικών της μικροπολιτικών συμφερόντων. Η αξιωματική αντιπολίτευση ήδη με6 την πρώτη της ανακοίνωση έδειξε ότι βιάζεται να διεκδικήσει από άλλους πιθανούς αντιπάλους της τον ρόλο του αυθεντικότερου και πιστότερου συμπαραστάτη των συμφερόντων των δανειστών στην Ελλάδα.