Αφιέρωμα Pride: Χρειαζόμαστε εκδηλώσεις που σπάνε αόρατα τείχη και φίλους να μας ψήσουν να πάμε σε αυτές

Του Γιάννη Τσαλούκα*

Δεν έχω παραβρεθεί σε κανένα Pride, παρ’ όλο που το θέλω και όλο λέω φέτος πρέπει να πάμε. Δεν έχω φίλες και φίλους που να εκφράζουν ή έστω να τολμούν να εκφράσουν κάτι διαφορετικό αλλά αν είμαστε ειλικρινείς θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι  καλοί μαλάκες είμαστε κι εμείς.

Στα πλαίσια της κορεκτίλας είμαστε όλοι ανοικτόμυαλοι αλλά ταυτόχρονα πάντα κάποιος θα σπεύσει να κάνει ένα δηλητηριώδες σχετικό αστείο και πάντα κάποιος θα σκεφτεί να πάρει και την κοπέλα του μαζί μην τυχόν τον δει κανείς και βγάλει “λάθος” συμπεράσματα. Στιγμές δυσάρεστες καθώς διαπιστώνεις τη δική σου πνευματική αναπηρία και ανοησία. Αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν αφού εσύ είχες τον έλεγχο, πως τα κατάφεραν να εγκαταστήσουν τόσο βαθιά μέσα σου τέτοια στεγανά, τέτοια ακλόνητα γελοία συστήματα αναφοράς? Θα περίμενε κανείς να γράψω για τον δικό μου σεξουαλικό προσανατολισμό. Τι σημασία έχει να τον εκφράσω όσο δεν έχω καταφέρει να αποβάλω την κατήχηση που μεταξύ άλλων με έμαθε ότι καλύτερα να μου βγει το μάτι παρά το όνομα? Το μυαλό μου θέλει root.

Πασχίζω να κάνω την επανάστασή μου και να ορίσω μια θέση δική μου στον κόσμο αυτό, να προκαλέσω μια έκρηξη στον εγκέφαλό μου και να αποδεχθώ κάθε επιμέρους υπόσταση του εαυτού μου, ακόμα και αυτές για τις οποίες θα έπρεπε να ντρέπομαι με βάση το διαμορφωμένο “δικό μου” σύστημα αναφοράς. Κάποιες και κάποιοι, με κάποιες αφορμές τολμούν και το κάνουν! Ε, θέλω να μάθω πως. Και ξέρω εκ των προτέρων ότι δεν θα είναι απλό.

Μπορεί να νιώθω άβολα, μπορεί να απορώ γιατί όταν διεκδικείς κάτι πρέπει να το διεκδικείς με κακή αισθητική και φτερά στο κεφάλι, μπορεί να προσπαθήσω να εκφράσω τα παραπάνω και να διαπιστώσω ότι δεν έχουν και πολύ σημασία γιατί προέχει ρε γελοίε, ίσως μου πουν, το δικαίωμα κάποιων ανθρώπων να ζήσουν τη ζωή τους με τον άνθρωπό τους που τους το στερούν οι ψηφοφόροι του Νικολόπουλου και του Γιακουμάτου, μπορεί να με παρεξηγήσουν, μπορεί να τους παρεξηγήσω, μπορεί πολλά. Αλλά ένα πρώτο βήμα θα έχει γίνει.

Ένα βήμα για να σπάσει άλλο ένα αόρατο τείχος που μας χωρίζει και μας πάει πίσω, πίσω εκεί που θέλουν κάτι τύποι που τους χαλάει η αισθητική του Pride ενώ την ίδια ώρα τους φτιάχνει η ρητορική του Άνθιμου. Σε μια χαριτωμένη γαλλική ταινία ο Ντανιέλ Οτέιγ καταλήγει στο ότι “παριστάνοντας τον γκέι κατάφερα να γίνω πραγματικός άντρας”. Το κατανοώ πλήρως, ότι κι αν σημαίνει το να είσαι γκέι, ότι κι αν σημαίνει το να είσαι άντρας.

Οπότε ναι, εξακολουθώ να θέλω να πάω. Και θα πάω για εμένα.

*Ο Γιάννης Τσαλούκας είναι μέλος του Ποταμιού και ελπίζει κάποια μέρα να ζήσει πραγματικά ελεύθερος.