Αφιέρωμα Pride: τόσο μακριά, τόσο κοντά

Της Τάνιας Μέριανου*

Την ξέρω από παιδί. Στα 16 κάναμε διακοπές μαζί. Χαιρόμασταν την θάλασσα, τον ήλιο, τα χαζά ανέκδοτα. Δεν γελούσε πολύ, κάτι την απασχολούσε. Θύμωνα που δεν μ’ εμπιστευόταν.. Ερωτευμένη θα είναι σκεφτόμουν, και την άφηνα.

Στα 18 έμαθα ότι έφυγε, σε μια μέρα, για Λονδίνο με μια φίλη της για πάντα. Δεν αντέχω, μου είπε την κατάσταση στην Ελλάδα. Πρέπει να προσποιούμαι όλη την ώρα. Πνίγομαι. Είμαι ερωτευμένη. Θέλω να ζήσω με αξιοπρέπεια με την φίλη μου. Δεν έχω κάνει και κανένα έγκλημα. Στο γράμμα δεν μου άφησε στοιχεία.

Σε κάποιο ταξίδι μου στην Αγγλία, φοιτήτρια, την έψαξα. Με δυσκολία γιατί οι γονείς της δεν ήξεραν που βρίσκεται. Μιλάμε ακόμη και την αγαπώ. Μένει με την αγαπημένη της Ιταλίδα στην Σουηδία, κι έχουν υιοθετήσει ένα αγοράκι. Έχει αρχίσει να της μοιάζει. Στις κινήσεις, στο χαμόγελο, στο βλέμμα, στον τρόπο που σχηματίζει τις λέξεις. Μιλάει τρεις γλώσσες, κι όταν παίζουν τα καλοκαίρια με την κόρη μου, γελάνε με την ψυχή τους.

Δεν ήθελα να φύγω απ τη χώρα, μου μουρμουράει συχνά, αλλά είμαστε τόσο συντηρητικός λαός. Ο μικρός Παύλος, θέλει πολύ μια μέρα να ζήσει στην Ελλάδα. Και να φωνάζει τις δυο μαμάδες του με υπερηφάνεια, να τους δείξει το καινούργιο του κατόρθωμα.

Τους το εύχομαι με όλη μου την ψυχή. Μέχρι τότε, θα της κλείνω το μάτι όταν περνάνε όμορφες γυναίκες, και θα μου κλείνει το μάτι όταν περνάνε όμορφοι άντρες. Μου λείπει.


*Η Τάνια Μέριανου είναι πολιτικός μηχανικός, στέλεχος του Ποταμιού