Αφιέρωμα Pride: Το Pride του εγκιβωτισμού

Της Όλγας Δούρου* 

Θα σας μιλήσω από προσωπική εμπειρία, εγώ το Pride το αγαπώ, όχι δεν είμαι ομοφυλόφιλη, ούτε μέλος κάποιας ακραίας ακτιβιστικής οργάνωσης. Αλλά το Pride είναι ένα μεγάλο πάρτυ, είναι άποψη, είναι ένας μέρος με συσσωρευμένη θετική ενέργεια που σε κάνει να χαμογελάς και να θες να αγκαλιάσεις όλο τον κόσμο.

Είναι αδύνατο να του αντισταθείς, είναι λες και συνωμοτεί να σου φτιάξει τη διάθεση. Έχω συμμετάσχει στα τελευταία τρία Athens Pride. Στην αρχή ήμουν διστακτική, πήγα λίγο με βαριά καρδιά, κοίταζα τους πάντες διερευνητικά, αλλά αλήθεια σας λέω η επιφυλακτικότητά μου δεν κράτησε πάνω από μια ώρα.

Για να το καταλάβεις πρέπει να το δεις συνολικά, δεν μπορείς να απομονώσεις εικόνες και να πεις πως το χαρακτηρίζουν, πρέπει να αντικρίσεις όλους αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους δίπλα, δίπλα να καταλάβεις την θέση τους μέσα σε αυτό το τεράστιο παζλ. Άλλοι, κυρίως μικροί σε ηλικία θέλουν να σοκάρουν για να δείξουν πως μπορούν, πως αν γίνουν αποδεχτοί στην ποιο ακραία μορφή τους, υπάρχει ελπίδα για την καθημερινότητα. Άλλοι έχοντας ζήσει μια ζωή στο περιθώριο προσπαθούν να ζήσουν έστω μια μέρα το χρόνο νοιώθοντας πως είναι στο επίκεντρο. Είναι ο χώρος που η Τραβεστί της Συγγρού χορεύει χέρι χέρι με τη Βίγγαν δεκαεννιάχρονη που θέλει να πειραματιστεί. Και το μαγικό; Είναι απολύτως φυσιολογικό.

Ίσως είναι αλήθεια, το Pride έχει χάσει προ πολλού το ιδεολογικό του χαρακτήρα και προσανατολισμό. Στις μέρες μας μόνο συγκεκριμένες ομάδες της LGBTQ κοινότητας και κατά κύριο λόγο σε κλειστές κοινωνίες ζούνε στιγματισμένες θα σου πουν μερικοί. Ο κοινωνικός ρατσισμός δεν έχει φύλο, θρησκεία, σωματότυπο, αν κάποιος θέλει να διαχωρίσει κάποιον βρίσκει αφορμές τα υπόλοιπα είναι υπερβολές.

Είναι όμως; Σε κάθε κοινωνία οι άνθρωποι λειτουργούν σε υποομάδες, οι ομάδες αυτές ακόμα και ανήκουν σε άλλες μεγαλύτερες σχηματίζουν αυτό που λέμε κλίκες. Το βλέπουμε στο σχολείο, στις παρέες, στην εργασία, ακόμα και στην ίδια την οικογένεια. Ο άνθρωπος τείνει να συνδέεται με αυτόν που του είναι ποιο οικείος.

Αν θέλαμε να του δώσουμε έναν τίτλο θα ήταν η γιορτή της διαφορετικότητας, θα ήθελα να πω και η ανοχή αλλά κάθε Pride κρύβει και τα επεισόδιά του, τα γιουχαρίσματα φέτος προς τους αστυνομικούς το απέδειξαν. Και αν μπορούσα να δώσω ένα τέλος σε αυτόν τον θεσμό, θα ήταν η στιγμή που δεν θα υπήρχαν γιουχαρίσματα, δεν θα υπήρχαν ξεχωριστά περίπτερα και συνθήματα γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν πρέπει να έχουν κατηγορίες, παρά μόνο αλήθειες. Θα ήταν η στιγμή που το Pride θα ήταν πραγματικά ένα και όχι ξεχωριστές υποομάδες που προσπαθούν να ανταγωνιστούν η μια την άλλη για το ποια έχει περισσότερη ανάγκη, θα ήταν η στιγμή που πραγματικά είμαστε όλοι ίσοι.

*Η Όλγα Δούρου είναι Κοινωνιολόγος της Θρησκείας, Συγγραφέας Εκπαιδευτικού Υλικού και Στέλεχος του Ποταμιού.