Ένα μικρό χωριό σε μια μικρή χώρα

Της Τάνιας Μέριανου*

Είμαι για λίγες (καλοκαιρινές) μερες σ’ ενα μικρο χωριό.. Τα βράδια κάθομαι σ’ εκείνη την πλευρά της πλατείας που προτιμούν οι παρέες ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις τους.. (Έμαθα) να μ’ αρέσει ή να μη μ’ αρέσει η ανάπλαση της πλατείας ανάλογα (επίσης) με τις πολιτικές πεποιθήσεις της παρέας που ειμαι μαζι..

Το χωριό εχει εναν Συνεταιρισμό Λαδιού.. Κάποιος ομως καταχράστηκε χρηματα κι ετσι κανεις δεν εμπιστεύεται κανέναν..

Το χωριό εχει επίσης ενα θεατράκι στον λόφο, όνειρο ενός ρομαντικού τρελού, αλλά οι παραστάσεις γίνονται στο γήπεδο, γιατί δεν συμφωνούν οι «παράγοντες».. Κοντα στο χωριό υπαρχουν πανέμορφες, απάτητες παραλίες.. Αγνές.. Τις προστατεύουν οι θαλάσσιες χελώνες, κι ετσι δεν μπορούν να τσακώνονται οι κάτοικοι γι’ αυτές..

Στο πατρικό σπιτι, δυο παιδια μηχανικοί, προσπαθούμε να φερουμε νέες ιδέες.. Θάβονται ομως στη «σιγουριά του παλιού»..

Ενα μικρο καθρεφτάκι που αντανακλά, σε ενα μεγαλύτερο καθρέφτη, που αντανακλά μια ολόκληρη χώρα.. Αγαπώ τον τόπο μου.. Προσπαθώ ν αγαπήσω τους ανθρώπους του.. Δεν αγαπώ τον τρόπο που «λειτουργεί»…

*Η Τάνια Μέριανου είναι πολιτικός μηχανικός και στέλεχος του Ποταμιού